Kortingsactie deelnemers Nanowrimo 2016

Beste Wrimo’s van 2016: gefeliciteerd!

Ongeacht of je de 50.000 woorden nu gehaald hebt of niet, je hebt de stap gezet om een verhaal te schrijven en dat is op zich al een felicitatie waard! We kunnen erover meepraten: ook wij hebben ons dit jaar in het zweet gewerkt om het einddoel te halen. Daarom leek het ons leuk om iets te doen voor alle hardwerkende schrijvers wiens wilde verhalen wij iedere november voorbij zien komen.

Voor iedere Nederlandse deelnemer en voor iedere winnaar bieden wij respectievelijk 16% en 20% korting op een grondige en professionele analyse van hun manuscript (zie het pakket Analyse). Daarbij maakt het niet uit of het werk in het Nederlands of Engels geschreven is.

Hoe het werkt:

  • Ben je een deelnemer maar heb je de 50,000 woorden niet gehaald? Geen nood, je krijgt 16% korting op het pakket Analyse. Maak een screenshot van je profielpagina en/of novel info op de site van Nanowrimo en stuur die als bijlage mee met je e-mail.
  • Ben je een winnaar? Dan bieden wij je 20% korting op het pakket Analyse. Stuur ons als bijlage je certificaat mee in de e-mail.

Uiteraard kun je ons altijd vrijblijvend een mailtje sturen.

Deze actie loopt tot 31 Maart 2017. Mocht je eerst willen redigeren of je verhaal afmaken, dan heb je daar dus nog even de tijd voor.

Heel veel succes!

 

Help! Mijn verhaal is bijna af!

De afgelopen week was een bijzondere op schrijfgebied, hoewel amper Nano-vreemd. Mijn ene personage besloot een ander ten huwelijk te vragen (dat was niet gepland); vervolgens raakte de dame zwanger (dat was ook niet gepland, hoewel het hilarisch was geweest als de heer van het stel zwanger was geraakt); en vervolgens overleden twee personages (planning, wat is dat?) en stierf mijn hoofdpersoon bijna een weinig heroïsche dood.

Op zich geen probleem. Ik ben nooit een strikte planner geweest. En hoewel het vaak even schrikken is als je personages er vandoor gaan, is er weinig leuker dan naar je scherm te staren en te denken: oh. Dat was onverwacht. Zoals schrijver Robert Frost ooit gezegd schijnt te hebben:  ‘No surprise for the writer, no surprise for the reader.’ En collega-schrijfster Kim Ten Tusscher merkte op bij mijn verschrikte uitroep op Facebook: ‘Dat betekent dat je sterke karakters hebt geschreven die voor zichzelf kunnen denken. Goed gedaan!’

Enig nadeel: dankzij al die vreemde kronkels in mijn plotlijn dreigt mijn verhaal, dat nu al drie Nano-rondes meegaat en totaal 99.594 woorden telt (ja ja, ik tel af tot de 100.000!) ineens bijna af te geraken. En dat terwijl ik nog vermoed nog wel een kleine 10.000 woorden Nano over te hebben voor het eind van de maand…

Rianne

 

 

Enthousiasme (mag ook wel ‘es)

28,935 woorden op het moment dat ik dit blogje schrijf.

Een paar observaties vandaag: mijn slechterik is best een aardige kerel, eigenlijk. Hele sympathieke vent. In elk geval aardiger dan de buschauffeur van laatst.

De spanning begint zich lekker op te bouwen in mijn verhaal, maar het daadwerkelijke fantasy-element heb ik nog niet bereikt. Hoofdpersoon Cliona heeft wel door dat there’s something rotten in the state of – Castle Dara.

20161117_122847Ten slotte: mijn kat zit behulpzaam op mijn aantekeningen. Kortom: gaat lekker vandaag. Op naar de 30,000 woorden!

Marieke

Schrijven met een beperking

Even geleden werd ik er fijntjes op gewezen dat ik al een poosje geen blogpost meer had geschreven. Ik denk er wel aan, maar ja: blogpostjes hebben ook woorden nodig, en die woorden tellen helaas niet mee, deze november.

Nanowrimo, ik heb er een haat-liefdesverhouding mee. Ik ben altijd een vrij makkelijke schrijver geweest, dus het behalen van 50,000 woorden is niet mijn grootste obstakel. Mijn grootste uitdaging is om te schrijven met een chronische beperking. Vrijwel dagelijks moet ik rekening houden met (hevige) vermoeidheid en milde tot heftige pijn, in het bijzonder pijn in mijn armen. Dat zorgt ervoor dat zelfs typen op een ergonomisch toetsenbord snel teveel pijn doet. Als dat gebeurt, moet ik weer een tijdje rusten. Dit levert voor iedere dag weer de vraag op: hoe zal het deze keer gaan? Ga ik mijn woorden halen, of moet ik vroegtijdig ophouden? Tot nu toe lukt het me echter steeds net om de verplichte 1667 woorden per dag af te maken, een prestatie waar ik trots op ben.

Ook de vermoeidheid kan een extra hindernis opleveren. Regelmatig voelt het schrijfproces als een trein in mijn hoofd die weigert in beweging te komen. De discipline en de creativiteit die ik nodig heb om personages tot leven te laten komen en dialogen te schrijven delven daardoor nogal eens het onderspit. En dan wordt schrijven toch weer een zaak van duwen en trekken. Ambacht in plaats van ingeblazen creativiteit, zullen we maar zeggen.

Ik heb dus maar een beperkte hoeveelheid tijd die ik aan Nanowrimo kan besteden, en ook dat wisselt met de dag. C’est la vie. Gelukkig werkt mijn verhaal erg mee: over het algemeen gedragen de personages zich met een groot verantwoordelijkheidsgevoel – dat wil zeggen: ze vinden hun eigen plotlijntjes uit en zorgen ervoor dat ze genoeg gespreksstof hebben als ze elkaar ontmoeten. Bijna een team effort! Dit maakt dat ik toch elke keer geniet als het weer even lekker gaat: ik kan als schrijver het verhaal binnen gaan en al schrijvende ontdekken wat er staat te gebeuren. Die pijn is dan, in elk geval voor even, niets meer dan achtergrondruis.

Marieke

Een dag niet geschreven…

Een dag niet geschreven,  is een dag niet geschreven. Normaal gesproken is dat een overkomelijk kwaad, maar tijdens NaNoWriMo is het een halsmisdaad. Ik wist dat ik deze dag niet aan schrijven toe zou komen en dus heb ik de afgelopen dagen een beetje bijgeschreven, zodat ik niet meteen met een achterstand zou komen te zitten. En toch knaagt het al de hele ochtend aan me. Daar gaat mijn mooie voorsprong!

En dat is niet het enige dat knaagt. Ieder jaar is hij er weer en ik voel hem al zachtjes aan mijn ziel knabbelen: het Beest van de Twijfel. Is dat wat ik tot nu toe geschreven wel goed genoeg? Die ruzie in hoofdstuk drie, was dat wel in lijn met de personages?  Is die hele kroning niet te saai? Is het hele boek eigenlijk wel goed, of ben ik al jaren met een onleesbaar geschiedenisvehikel bezig?

Wederom help.

Rianne

Vertragende factoren

Ik begin dag drie met 7107 woorden en één van de twee manuscripten is klaar om retour afzender te gaan. Dat valt me alles mee, en dat terwijl ik het gevoel heb dat ik qua schrijven niet vooruit te branden ben. Dat heeft er alles mee te maken dat ik mezelf constant begraaf ik naslagwerken. Mijn verhaal gaat over een Venetiër in de periode 1463-1467, en die tijd kon haast niet turbulenter zijn.

De kleine stad, gebouwd op de eilanden in de moerassen bij de Adriatische zee, had zich om verschillende redenen kunnen doen uitgroeien tot een wereldmacht, maar één van de voornaamste redenen was haar goede verstandhouding met het Byzantijnse Rijk, waarvan de Keizer in Constantinopel zetelde.  In 1453 maakte Sultan Mehmet II, bijgenaamd ‘de Veroveraar’, een einde aan het Byzantijnse Rijk door Constantinopel binnen te vallen. Zijn legers rukten op in Oost-Europa en uiteindelijk smeedde Venetië een bondgenootschap met Paus Pius II en het Koninkrijk Hongarije om de vijand buiten te houden. Mijn hoofdpersoon – een verzonnen lid van de familie Malatesta – wordt ingezet als spion en reist in die hoedanigheid langs de belangrijkste plekken in Europa op dat moment. Hij ontmoet illustere personen als Vlad Dracula en zijn verraderlijke broer Radu de Schone; koning Matthias Corvinus van Hongarije; Paus Pius II en de heldhaftige Skanderbeg, Draak der Albanezen. Dat klinkt gaaf en dat is het ook, maar in plaats van er woorden uit te rammen, ben ik voor mijn gevoel voornamelijk urenlang bezig om uit te zoeken hoe de kroningsceremonie van een Hongaarse vorst eruit ziet; wie op welk moment waar uithing in Europa en hoe de politieke verstandhoudingen lagen.

Vooruit. Zolang mijn woordenaantal ruim boven de benodigde hoeveelheid blijft, begraaf ik mijn neus nog wel even in Europese kleding uit de Middeleeuwen en Renaissance.  Maar ik bedenk me nog wel twee keer voordat ik weer aan een historische roman begin…

Rianne

De eerste les van november

Ik ontdekte Nanowrimo toen ik een jaar of zestien was. Vol enthousiasme stortte ik me dat eerste jaar op een verhaal over een jonge priesteres in het oude Sumerië. Zeven pagina’s later gooide ik de handdoek in de ring. Dat weerhield me er echter niet van om het het volgende jaar opnieuw te proberen, met een nieuw verhaal. Succes! De 50,000 woorden werden ruimschoots gehaald, maar wat nog veel belangrijker was: ik zou voor altijd verslaafd zijn aan november.

Sindsdien heb ik Nano altijd gebruikt om een nieuw project te lanceren of om een lopend project een flinke boost te geven. Mijn eerste boek dat bij Storm Publishers is verschenen – De Stem van de Zee – ontstond in november en werd ook afgemaakt in november. Het derde deel – De Komt van de Koning, dat nog moet verschijnen – is voor een groot gedeelte geschreven tijdens de vorige Nanowrimo. In totaal ben ik nu al zo’n vijf jaar bezig met de gehele trilogie. En om eerlijk te zeggen… zo langzamerhand komt-ie mijn neus uit. Af en toe dan. Goed, dit is geen al te beste reclame voor mijn werk, maar het is wel zo eerlijk. En ik geloof dat elke schrijver zich hierin kan herkennen: soms draait je schrijfproces al zo lang om één project, dat je snakt naar iets anders, naar een frisse wind.

Daarom heb ik mezelf deze november het cadeau van een nieuw verhaal gedaan. Een planning heb ik wel, maar enkel in grote lijnen. Na vijf jaar precies te weten waar ik heen moest met mijn trilogie voelt het vreemd om zomaar wat te schrijven. Beetje eng ook. Alsof ik ergens op een zevensprong sta en maar lukraak een richting kies. En dan maar zien waar ik terecht kom! Ik voel me weer een ontdekkingsreiziger die het verhaal van binnenuit ontdekt, stap voor stap.

En daarom deel ik nu graag de eerste les die ik tijdens het begin van Nanowrimo 2016 heb geleerd. Komt-ie: na jarenlang te hebben geschreven in de tegenwoordige tijd, is het vrijwel onmogelijk om foutloos over te schakelen naar de voltooid verleden tijd.

Echt. Om de anderhalve zin moet ik stoppen, teruglezen en werkwoordtijden veranderen.

Maar dat doet er niet toe, natuurlijk. Waar het om gaat is dat ik een heel nieuw verhaal voor me heb, met mogelijkheden die ik nog niet eens ontdekt heb. En ik heb de hele maand om als een ontdekkingsreiziger op pad te gaan. Dat is het novembergevoel voor mij. Op naar de volgende duizend woorden!

Marieke

 

NaNaNaNaNo?

Elke dag scheur je een blaadje van de kalender, en toch komt november onverwacht. Het is vandaag de eerste dag van NaNoWriMo en ondanks mijn goede voornemens, heb ik nul komma nada aan voorbereiding gedaan. Zelfs mijn persoonlijke pagina op www.nanowrimo.org heb ik nog niet aangepast. En dat terwijl ik een duidelijk doel voor ogen heb: eindelijk eens een eind maken aan mijn historische roman Spion van Venetië, waar ik in 2011 en 2013 ook al een NaNo-poging aan wijdde.

Het probleem is niet dat ik de vorige twee keer niet aan het benodigde aantal woorden kwam. Het probleem is dat mijn hoofdpersoon zodanig veel avonturen aanging, dat het verhaal inmiddels minimaal een tweeluik zal gaan vormen. Plus dat het schrijven van een historische roman over het algemeen drie vertragende factoren met zich meebrengt: research, research en research. Ik heb me het afgelopen jaar door een flinke stapel boeken over de periode en over de stad heen gewerkt en ben zelfs nog naar Venetië op vakantie geweest. Nu moet het toch echt gaan gebeuren.

En terwijl ik dat schrijf, kijk ik met een schuine blik naar de planner op mijn bureau. Twee manuscripten staan nog te dringen om nagekeken te worden. Twee van mijn eigen korte verhalen moeten – bij voorkeur voor december – een laatste keer herschreven worden en ik heb een vertaling op de rol staan. Daarnaast schrijf ik een werk in opdracht, waarvan de eerste versie voor de kerst moet zijn ingeleverd. En daarnaast nog 1667 kwalitatief hoogstaande woorden per dag eruit persen voor een boek dat half af is?

Help.

Rianne.