De eerste les van november

Ik ontdekte Nanowrimo toen ik een jaar of zestien was. Vol enthousiasme stortte ik me dat eerste jaar op een verhaal over een jonge priesteres in het oude Sumerië. Zeven pagina’s later gooide ik de handdoek in de ring. Dat weerhield me er echter niet van om het het volgende jaar opnieuw te proberen, met een nieuw verhaal. Succes! De 50,000 woorden werden ruimschoots gehaald, maar wat nog veel belangrijker was: ik zou voor altijd verslaafd zijn aan november.

Sindsdien heb ik Nano altijd gebruikt om een nieuw project te lanceren of om een lopend project een flinke boost te geven. Mijn eerste boek dat bij Storm Publishers is verschenen – De Stem van de Zee – ontstond in november en werd ook afgemaakt in november. Het derde deel – De Komt van de Koning, dat nog moet verschijnen – is voor een groot gedeelte geschreven tijdens de vorige Nanowrimo. In totaal ben ik nu al zo’n vijf jaar bezig met de gehele trilogie. En om eerlijk te zeggen… zo langzamerhand komt-ie mijn neus uit. Af en toe dan. Goed, dit is geen al te beste reclame voor mijn werk, maar het is wel zo eerlijk. En ik geloof dat elke schrijver zich hierin kan herkennen: soms draait je schrijfproces al zo lang om één project, dat je snakt naar iets anders, naar een frisse wind.

Daarom heb ik mezelf deze november het cadeau van een nieuw verhaal gedaan. Een planning heb ik wel, maar enkel in grote lijnen. Na vijf jaar precies te weten waar ik heen moest met mijn trilogie voelt het vreemd om zomaar wat te schrijven. Beetje eng ook. Alsof ik ergens op een zevensprong sta en maar lukraak een richting kies. En dan maar zien waar ik terecht kom! Ik voel me weer een ontdekkingsreiziger die het verhaal van binnenuit ontdekt, stap voor stap.

En daarom deel ik nu graag de eerste les die ik tijdens het begin van Nanowrimo 2016 heb geleerd. Komt-ie: na jarenlang te hebben geschreven in de tegenwoordige tijd, is het vrijwel onmogelijk om foutloos over te schakelen naar de voltooid verleden tijd.

Echt. Om de anderhalve zin moet ik stoppen, teruglezen en werkwoordtijden veranderen.

Maar dat doet er niet toe, natuurlijk. Waar het om gaat is dat ik een heel nieuw verhaal voor me heb, met mogelijkheden die ik nog niet eens ontdekt heb. En ik heb de hele maand om als een ontdekkingsreiziger op pad te gaan. Dat is het novembergevoel voor mij. Op naar de volgende duizend woorden!

Marieke

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s