Kortingsactie deelnemers Nanowrimo 2016

Beste Wrimo’s van 2016: gefeliciteerd!

Ongeacht of je de 50.000 woorden nu gehaald hebt of niet, je hebt de stap gezet om een verhaal te schrijven en dat is op zich al een felicitatie waard! We kunnen erover meepraten: ook wij hebben ons dit jaar in het zweet gewerkt om het einddoel te halen. Daarom leek het ons leuk om iets te doen voor alle hardwerkende schrijvers wiens wilde verhalen wij iedere november voorbij zien komen.

Voor iedere Nederlandse deelnemer en voor iedere winnaar bieden wij respectievelijk 16% en 20% korting op een grondige en professionele analyse van hun manuscript (zie het pakket Analyse). Daarbij maakt het niet uit of het werk in het Nederlands of Engels geschreven is.

Hoe het werkt:

  • Ben je een deelnemer maar heb je de 50,000 woorden niet gehaald? Geen nood, je krijgt 16% korting op het pakket Analyse. Maak een screenshot van je profielpagina en/of novel info op de site van Nanowrimo en stuur die als bijlage mee met je e-mail.
  • Ben je een winnaar? Dan bieden wij je 20% korting op het pakket Analyse. Stuur ons als bijlage je certificaat mee in de e-mail.

Uiteraard kun je ons altijd vrijblijvend een mailtje sturen.

Deze actie loopt tot 31 Maart 2017. Mocht je eerst willen redigeren of je verhaal afmaken, dan heb je daar dus nog even de tijd voor.

Heel veel succes!

 

Enthousiasme (mag ook wel ‘es)

28,935 woorden op het moment dat ik dit blogje schrijf.

Een paar observaties vandaag: mijn slechterik is best een aardige kerel, eigenlijk. Hele sympathieke vent. In elk geval aardiger dan de buschauffeur van laatst.

De spanning begint zich lekker op te bouwen in mijn verhaal, maar het daadwerkelijke fantasy-element heb ik nog niet bereikt. Hoofdpersoon Cliona heeft wel door dat there’s something rotten in the state of – Castle Dara.

20161117_122847Ten slotte: mijn kat zit behulpzaam op mijn aantekeningen. Kortom: gaat lekker vandaag. Op naar de 30,000 woorden!

Marieke

Schrijven met een beperking

Even geleden werd ik er fijntjes op gewezen dat ik al een poosje geen blogpost meer had geschreven. Ik denk er wel aan, maar ja: blogpostjes hebben ook woorden nodig, en die woorden tellen helaas niet mee, deze november.

Nanowrimo, ik heb er een haat-liefdesverhouding mee. Ik ben altijd een vrij makkelijke schrijver geweest, dus het behalen van 50,000 woorden is niet mijn grootste obstakel. Mijn grootste uitdaging is om te schrijven met een chronische beperking. Vrijwel dagelijks moet ik rekening houden met (hevige) vermoeidheid en milde tot heftige pijn, in het bijzonder pijn in mijn armen. Dat zorgt ervoor dat zelfs typen op een ergonomisch toetsenbord snel teveel pijn doet. Als dat gebeurt, moet ik weer een tijdje rusten. Dit levert voor iedere dag weer de vraag op: hoe zal het deze keer gaan? Ga ik mijn woorden halen, of moet ik vroegtijdig ophouden? Tot nu toe lukt het me echter steeds net om de verplichte 1667 woorden per dag af te maken, een prestatie waar ik trots op ben.

Ook de vermoeidheid kan een extra hindernis opleveren. Regelmatig voelt het schrijfproces als een trein in mijn hoofd die weigert in beweging te komen. De discipline en de creativiteit die ik nodig heb om personages tot leven te laten komen en dialogen te schrijven delven daardoor nogal eens het onderspit. En dan wordt schrijven toch weer een zaak van duwen en trekken. Ambacht in plaats van ingeblazen creativiteit, zullen we maar zeggen.

Ik heb dus maar een beperkte hoeveelheid tijd die ik aan Nanowrimo kan besteden, en ook dat wisselt met de dag. C’est la vie. Gelukkig werkt mijn verhaal erg mee: over het algemeen gedragen de personages zich met een groot verantwoordelijkheidsgevoel – dat wil zeggen: ze vinden hun eigen plotlijntjes uit en zorgen ervoor dat ze genoeg gespreksstof hebben als ze elkaar ontmoeten. Bijna een team effort! Dit maakt dat ik toch elke keer geniet als het weer even lekker gaat: ik kan als schrijver het verhaal binnen gaan en al schrijvende ontdekken wat er staat te gebeuren. Die pijn is dan, in elk geval voor even, niets meer dan achtergrondruis.

Marieke

De eerste les van november

Ik ontdekte Nanowrimo toen ik een jaar of zestien was. Vol enthousiasme stortte ik me dat eerste jaar op een verhaal over een jonge priesteres in het oude Sumerië. Zeven pagina’s later gooide ik de handdoek in de ring. Dat weerhield me er echter niet van om het het volgende jaar opnieuw te proberen, met een nieuw verhaal. Succes! De 50,000 woorden werden ruimschoots gehaald, maar wat nog veel belangrijker was: ik zou voor altijd verslaafd zijn aan november.

Sindsdien heb ik Nano altijd gebruikt om een nieuw project te lanceren of om een lopend project een flinke boost te geven. Mijn eerste boek dat bij Storm Publishers is verschenen – De Stem van de Zee – ontstond in november en werd ook afgemaakt in november. Het derde deel – De Komt van de Koning, dat nog moet verschijnen – is voor een groot gedeelte geschreven tijdens de vorige Nanowrimo. In totaal ben ik nu al zo’n vijf jaar bezig met de gehele trilogie. En om eerlijk te zeggen… zo langzamerhand komt-ie mijn neus uit. Af en toe dan. Goed, dit is geen al te beste reclame voor mijn werk, maar het is wel zo eerlijk. En ik geloof dat elke schrijver zich hierin kan herkennen: soms draait je schrijfproces al zo lang om één project, dat je snakt naar iets anders, naar een frisse wind.

Daarom heb ik mezelf deze november het cadeau van een nieuw verhaal gedaan. Een planning heb ik wel, maar enkel in grote lijnen. Na vijf jaar precies te weten waar ik heen moest met mijn trilogie voelt het vreemd om zomaar wat te schrijven. Beetje eng ook. Alsof ik ergens op een zevensprong sta en maar lukraak een richting kies. En dan maar zien waar ik terecht kom! Ik voel me weer een ontdekkingsreiziger die het verhaal van binnenuit ontdekt, stap voor stap.

En daarom deel ik nu graag de eerste les die ik tijdens het begin van Nanowrimo 2016 heb geleerd. Komt-ie: na jarenlang te hebben geschreven in de tegenwoordige tijd, is het vrijwel onmogelijk om foutloos over te schakelen naar de voltooid verleden tijd.

Echt. Om de anderhalve zin moet ik stoppen, teruglezen en werkwoordtijden veranderen.

Maar dat doet er niet toe, natuurlijk. Waar het om gaat is dat ik een heel nieuw verhaal voor me heb, met mogelijkheden die ik nog niet eens ontdekt heb. En ik heb de hele maand om als een ontdekkingsreiziger op pad te gaan. Dat is het novembergevoel voor mij. Op naar de volgende duizend woorden!

Marieke